Een boek waarin jouw kind één dag superheld is

Ariane wordt wakker en rekt zich lekker uit. Op haar stoel ligt iets groens en glanzends, iets wat er gisteren nog niet was. Ze springt uit bed en pakt het vast: een groene cape! Plots voelt ze een kriebel in haar buik, van top tot teen.

In de keuken legt mama de boterhammen klaar. "Mama, kijk!" roept Ariane, en ze doet de groene cape om. Ineens hoort ze een vogeltje buiten piepen, en ze verstaat elk woordje: "Piep, piep, ik heb honger!" Ariane kijkt verbaasd naar mama en fluistert: "Ik kan dieren verstaan!"

Buiten in de tuin probeert Ariane haar kracht. "Goedemorgen, worm!" zegt ze heel hard. De worm schrikt zo erg dat hij een salto maakt en in de bloempot belandt. Ariane lacht en probeert het zachter: "Sorry, worm, gaat het weer?" "Ja hoor," piept de worm tevreden.

Op het voetpad zit een klein katje te miauwen bij een hoge boom. "Mijn bal ligt daarboven en ik kan er niet bij!" miauwt het katje. Ariane kijkt omhoog, rekt zich zo ver mogelijk uit en pakt de bal. "Hier, voor jou!" zegt ze trots. Het katje snort van blijdschap.

Verderop snuffelt een hondje verdrietig langs de stoep. "Wat is er?" vraagt Ariane vriendelijk. "Mijn riem waaide weg in de wind," blaft het hondje zacht. Ariane ziet de riem hangen aan een struik verderop, loopt ernaartoe en brengt hem terug. Het hondje kwispelt wild met zijn staart.

Bij het parkje hoort Ariane een luid gepiep vanuit de grote eik. Hoog in de boom zit een eekhoorntje te huilen. "Mijn nootjes vielen in de vijver!" piept het. Ariane kijkt naar het water en ziet de nootjes drijven, maar de vijver is veel te diep om bij te komen.

Ariane probeert de nootjes te pakken, maar haar armen zijn te kort. Ze roept naar de eenden in de vijver, maar die verstaan haar niet goed. Even zakt de moed haar in de schoenen: de nootjes drijven steeds verder weg. "Mijn kracht is niet genoeg," zucht ze.

Ariane denkt even goed na en vraagt een grote gans vriendelijk om hulp. De gans snapt haar meteen en peddelt rustig naar de nootjes, duwt ze één voor één naar de kant. Ariane raapt ze op en legt ze voorzichtig in een hoopje op de grond. "Dankjewel!" gilt het eekhoorntje blij.

"Super-Ariane!" juicht het eekhoorntje, en het katje en het hondje komen ook aanrennen om te jubelen. Ariane staat kaarsrecht, de groene cape wappert in de wind, en haar hart bonkt van trots. Mama staat aan het hek van het parkje en klapt in haar handen.

Thuis helpt mama Ariane de groene cape netjes opvouwen. Ze leggen hem zorgvuldig op de stoel naast het bed, precies waar hij die ochtend lag. Ariane aait over de gouden ster en glimlacht zacht.

Onder haar gele deken denkt Ariane aan de worm, het katje, het hondje en het eekhoorntje. Ze fluistert zacht: "Morgen heb ik geen cape meer, maar ik kan nog altijd helpen." Mama doet het licht uit en de kamer wordt zacht en stil. Ariane slaapt in met een grote glimlach op haar gezicht.