Een boek voor de grote broer of zus in spe

Op een gewone dag, terwijl ik met mijn voetbal in de woonkamer zit, komt mama naast me zitten met een grote glimlach. "Arthur," zegt ze zacht, "er komt binnenkort een baby bij ons thuis." Mijn mond valt open en mijn buik voelt warm en kriebelig tegelijk. Een baby! Ik ben straks grote broer!

Grote broer! Dat woord blijft maar door mijn hoofd draaien terwijl ik rechtop ga zitten en mama aankijk. Ik vraag: "Is de baby nu al in ons huis?" Mama lacht zachtjes en legt haar hand op mijn wang. "Nog niet, maar het duurt niet lang meer," fluistert ze. Mijn voetbal rol ik even heen en weer, en ik vraag me af of de baby ook zal willen voetballen.

De volgende ochtend neemt mama me mee naar het kamertje dat straks voor de baby is, en het ruikt er naar verse verf. Samen vouwen we kleine kleertjes netjes op en leggen ze in het witte kastje. "Jij mag de sokjes stapelen," zegt mama, en dat doe ik heel voorzichtig, één voor één. Mijn handen voelen groot terwijl ik de piepkleine sokjes vasthoud.

Om de baby echt welkom te heten, wil ik een tekening maken, helemaal zelf. Ik pak mijn dikste kleurpotloden en teken twee figuurtjes: een grote en een kleine, want dat zijn wij straks samen. Mama kijkt over mijn schouder en zegt: "Die hangt zeker aan de muur." Met een trotse blos plak ik mijn tekening aan de muur van de babykamer.

Maar die avond, terwijl ik in bed lig, kruipt er een naar gevoel in mijn buik. Wat als mama straks alleen maar tijd heeft voor de baby? En wat als de baby aan mijn voetbal komt? Ik trek mijn deken een beetje hoger op en zucht diep. Het voelt een beetje bang en een beetje verdrietig tegelijk.

De volgende ochtend vertelt Arthur aan mama hoe hij zich voelt, en zijn stem bibbert een klein beetje. Mama trekt hem dicht tegen zich aan en zegt: "Mijn liefde voor jou wordt niet kleiner, Arthur. Ze wordt juist groter, net als een ballon die je opblaast." Arthur snuift eens en knikt langzaam. Ergens in zijn buik voelt hij al dat het goed komt.

De dagen gaan voorbij als bubbels in de badkuip: één voor één, en dan zijn ze ineens weg. Arthur oefent elke dag hoe hij zachtjes loopt en hoe hij fluistert, want straks slaapt de baby veel. Op een ochtend gaat de telefoon en mama roept blij: "Arthur, de baby is er!" Zijn hart springt op als een voetbal die hoog de lucht in schiet.

In het ziekenhuis is het rustig en ruikt het naar schone lakens, en Arthur houdt mama's hand heel stevig vast. Dan ziet hij de baby voor het eerst: zo klein, zo zacht, met een piepkleine neus en oogjes dicht. Arthur buigt zich voorzichtig voorover en fluistert: "Hallo, ik ben Arthur. Ik ben jouw grote broer." De baby maakt een klein geluidje, en Arthur glimlacht zo breed dat zijn wangen er pijn van doen.

Een paar dagen later komt de baby eindelijk thuis, en alles voelt tegelijk hetzelfde en toch anders. Arthur rent naar de babykamer om een schone pamper te halen en brengt die zo snel als hij kan. "Goed zo, grote broer," zegt mama, en Arthur staat kaarsrecht van trots. Hij kijkt naar de baby tekening aan de muur en denkt: precies zo, een grote en een kleine, dat zijn wij.

Arthur kijkt naar de baby en weet: hij gaat de beste grote broer zijn die er ooit was. Hij zal de baby beschermen als het hard waait, troosten als het huilt, en later, als de baby groot genoeg is, zal hij hem leren hoe je een voetbal schopt. Nu kan de baby nog niets, maar stap voor stap zal hij alles leren, en Arthur is er bij, elke stap.

Die avond, als de kamer donker wordt en de sterren door het raam glinsteren, denkt Arthur aan alles wat er nog komt. Hij sluit zijn ogen en voelt hoe zijn hart warm en vol is, als een ballon die hoog in de lucht zweeft. Grote broer zijn, dat is het mooiste wat er is. En morgen begint het avontuur opnieuw.