Een boek over de band tussen broer en zus

Ik heet Ella, en mijn grote broer heet Milan. Milan kan al zo veel! Hij rent supersnel, klimt hoog in de boom en hij stapt elke dag op zijn step. Ik kijk naar hem en voel mijn buik kriebelen van bewondering.

Milan springt van zijn step en roept: "Ella, kom je spelen?" Samen zoeken we de grootste takken en sjouwen ze naar de boom. We bouwen een hut, Milan legt de dikste tak bovenaan en ik prop de blaadjes erin, totdat onze hut bijna echt lijkt.

Milan zet zijn step tegen de boom en zegt: "Kijk, ik step tot aan de poort en terug, zo snel als de wind!" Hij scheurt over het pad en zijn voeten raken de grond bijna niet. Ella kijkt met grote ogen en voelt het in haar vingers tintelen: zij wil dat ook proberen!

"Ik wil ook steppen!" roept Ella, en ze holt naar de step. Ze zet één voetje op het rode ding, duwt zich af en... plons! Ze wiebelt, wankelt en belandt met een zachte bons op het gras. De step rolt alleen verder zonder haar.

Even prikte het in haar knie en kwamen er tranen. Milan rent naar haar toe, knielt in het gras en zegt zacht: "Dat had ik ook, hoor. De eerste keer viel ik ook." Hij veegt het gras van haar broek en knijpt even in haar hand.

Milan haalt de step en houdt hem stevig vast zodat hij niet kan wiebelen. "Jij houdt het stuur en ik houd de step," zegt hij, en Ella klimt er voorzichtig op. Zo rijden ze samen langzaam over het pad, als één team.

Ella lacht en haar buik is weer warm en blij. "Zie je wel," zegt Milan trots, "jij kan het ook, je moet het alleen een beetje leren." Ella houdt het stuur vast en denkt: als Milan het kon leren, dan kan ik het ook!

Later klimt Milan hoog in de boom, steeds hoger, tot aan de dikke tak. Ella staat beneden en kijkt omhoog, maar de boom lijkt ineens heel erg groot. Haar hartje bonkt en ze roept: "Milan, ik durf niet omhoog!"

Meteen klimt Milan terug naar beneden en gaat naast Ella staan. Hij pakt haar hand en zegt rustig: "Dan kijk jij gewoon van hier. Dat is ook mooi." Ella knijpt zijn hand en voelt zich veilig, precies op de goede plek.

Die avond, in hun slaapkamer, vraagt Ella: "Was jij vroeger ook zo klein als ik?" "Ja hoor," fluistert Milan, "ik heb ook veel moeten oefenen. En kijk nu." Ella giechelt en denkt: als ik zo groot ben als Milan, dan kan ik ook alles!

Ella trekt haar dekentje op tot aan haar neus en denkt aan de step, de hut en de hand van Milan. Wat fijn is het toch, een grote broer die altijd bij je is. Ella glimlacht, sluit haar oogjes en droomt van morgen.