Een kinderboek over naar de tandarts gaan

Aan de ontbijttafel zegt papa iets bijzonders: "June, vandaag gaan wij naar de tandarts!" June kijkt op van haar boterham en knippert met haar ogen. "De tandarts kijkt gewoon even of jouw tandjes gezond zijn," zegt papa, "en het doet helemaal geen pijn." Met de boterham in haar hand denkt June: haar tandjes, gezond?

Papa helpt June haar jas aantrekken bij de voordeur en dan gaan ze op weg. De straat is vrolijk en zonnig, maar Junes buikje kriebelt een beetje. "Zal het echt niet pijn doen?" vraagt ze, terwijl ze papa's hand vastgrijpt. "Echt niet," zegt papa, en hij knijpt zachtjes in haar handjes.

Bij de tandartspraktijk gaat de glazen deur open met een zacht piepgeluid, en June blijft even staan kijken. Binnen ruikt het een beetje fris en schoon, en achter de balie lacht een mevrouw hen vriendelijk toe. Papa zegt: "We zijn er voor June," en de mevrouw knikt en schrijft iets op. June tuurt om het hoekje en vraagt zich af: wat zit er achter die deur?

In de wachtkamer staan kleine stoeltjes in vrolijke kleuren en in de hoek ligt een mand vol speelgoed. June pakt een rood autootje en laat het over de lage tafel rijden, terwijl papa naast haar zit. Even later klinkt een stem door de ruimte: "June?" June legt het autootje neer en staat meteen recht.

De tandarts staat in de deuropening en glimlacht naar June. "Hallo June, kom maar mee!" zegt ze vriendelijk, en ze geeft een wenk met haar hand. June neemt een grote stap en loopt de behandelkamer in, papa vlak achter haar. Midden in de kamer staat een heel grote stoel, en June's ogen worden groot.

"Mag ik in die grote stoel?" vraagt June, en de tandarts knikt. Met twee handen klautert June omhoog en zit ze hoog boven de grond. Dan begint de stoel heel zachtjes naar achteren te kantelen, en June giechelt verrast. Het kriebelt in haar buikje, maar eigenlijk is het best grappig!

"Doe je mond maar heel wijd open," zegt de tandarts zacht, en June doet haar mond zo wijd als ze kan. De tandarts telt zachtjes: "Eén, twee, drie..." en beweegt het kleine spiegeltje van tand naar tand. June voelt bijna niets, en denkt verbaasd: dit doet echt helemaal geen pijn!

Nu pakt de tandarts een klein borsteltje dat zacht zoemend rondgaat, en ze poetst June's tandjes één voor één. "Goed zo, blijf maar stil liggen," zegt ze rustig. Daarna krijgt June een slokje water in haar mond, en snel zuigt het kleine slangetje alles weer weg met een grappig geluid. June's ogen lachen.

De stoel gaat zachtjes weer omhoog, en June knippert in het licht. "Jouw tandjes zien er geweldig uit!" zegt de tandarts met een grote glimlach, en ze geeft een duimpje omhoog. Papa klapt zachtjes in zijn handen vanuit de hoek. "Mag ik nu uit de verrassingsdoos kiezen?" vraagt June hoopvol.

De tandarts houdt de kleurrijke doos voor June en June steekt haar hand er diep in. Haar vingers raken iets gladds en kleins, en ze haalt een bellenblazer omhoog. "Een bellenblazer!" juicht ze, en papa lacht breed. Gauw blaast ze een bel: die zweeft omhoog en knapt zacht tegen het plafond.

Op weg naar huis houdt June de bellenblazer stevig vast en loopt met haar hoofd omhoog. Aan de ontbijttafel was ze nog een beetje ongerust, maar nu weet ze het zeker: de tandarts is helemaal niet eng. "Ik ben dapper geweest!" roept ze, en papa tilt haar lachend omhoog.