Een Sinterklaasboek met jouw kind in de hoofdrol

In de zetel wipt Noah op en neer van de zenuwen, want op de televisie vaart de grote stoomboot de haven binnen. "Mama, hij is er, de Sint is echt in het land!" roept hij, en hij wijst met een glimmende vinger naar het scherm. Mama lacht en aait zacht door zijn haar. "Nog vier nachtjes slapen, ventje, en dan mag jij je schoentje zetten." Noah telt meteen op zijn vingers mee, want vier nachtjes, dat lijkt hem eindeloos lang.

Omdat hij niet stil kan blijven zitten, holt Noah naar de keuken en zingt uit volle borst: "Sinterklaas kapoentje, gooi wat in mijn schoentje!" Mama klapt in haar handen op de maat, terwijl de ketel zacht fluit op het vuur. "Je zingt zo mooi dat de Sint je vast al hoort tot in Spanje," zegt ze plagend. Noah schatert en zingt nog luider, want als de Sint hem hoort, weet hij misschien al wat Noah wenst. "Ik ga ook een tekening maken," beslist hij, "de allermooiste van heel België."

Aan de keukentafel buigt Noah zich diep over zijn blad, met zijn tong tussen zijn lippen van de concentratie. Hij tekent de Sint met een deftige mijter, zijn paard met lange manen en een reuzegrote gele ster erboven. "Kijk eens, mama, vindt de Sint mijn tekening mooi?" vraagt hij, een tikje onzeker. "Prachtig," fluistert mama, "daar wordt hij vast heel blij van." Voorzichtig legt Noah de tekening opzij, want die moet straks bij zijn schoentje liggen.

Eindelijk is het zover: het is de avond van vijf december. Noah loopt de gang in en zoekt zorgvuldig tussen zijn schoenen, want deze keuze is heel belangrijk. "Deze is het," beslist hij, en hij houdt zijn stevigste bruine schoentje omhoog. "Waarom net die?" vraagt mama nieuwsgierig. Noah grijnst breed: "Omdat er zo veel cadeautjes in passen, natuurlijk!"

Bij de open haard in de woonkamer zet Noah alles zorgvuldig klaar. Hij legt zijn schoentje netjes op de warme steen, zijn tekening ernaast en een klein bruin zakje koffie voor Sinterklaas. "En dit," fluistert hij plechtig, "is voor het paard." Voorzichtig stapelt hij drie witte suikerklontjes tot een klein torentje naast het schoentje. Mama knikt trots: "Amerigo zal blij zijn met zulke lekkere suikerklontjes."

Plots trekt Noah een rimpel in zijn voorhoofd, want er kriebelt een zorg door zijn hoofd. "Mama," vraagt hij zacht, "maar vindt de Sint ons huis wel? Er zijn zo veel huisjes in de straat." Mama gaat naast hem op haar hurken zitten en neemt zijn handjes vast. "Luister, ventje, de Sint vindt élk kind, al eeuwen en eeuwen lang, ook het jouwe." Noah zucht diep, want daar had hij nog niet aan gedacht, en meteen voelt zijn buik weer rustig aan.

Gerustgesteld kruipt Noah in zijn bed, met zijn dekbed tot onder zijn kin getrokken. "Slaap zacht, schat," fluistert mama en ze drukt een zoen op zijn voorhoofd. Toch blijven zijn ogen wijd openstaan, want zijn oren spitsen zich bij elk geluidje in huis. Zou dat de wind zijn, of misschien, heel misschien, een hoefje op het dak? Zachtjes zingt hij nog eens zijn liedje, tot zijn oogleden toch beginnen te zakken.

Midden in de nacht hoort Noah een zacht gestommel beneden, en zijn hartje bonkt in zijn keel. Op zijn tenen sluipt hij naar de trap en gluurt door een kleine kier in de deur. Daar, bij de open haard, staat Sinterklaas zelf, met zijn lange witte baard en zijn rode mantel. Glimlachend buigt hij zich voorover en laat iets glinsterends in het schoentje glijden. Noah houdt zijn adem in, want dit is het mooiste geheim van heel de wereld.

Zodra de eerste zonnestraal door zijn raam piept, springt Noah uit bed en roffelt de trap af. "Mama, mama, kom snel kijken!" gilt hij, buiten adem van opwinding. Bij de haard ligt zijn schoentje boordevol: mandarijntjes, kruidige speculaas, een chocoladefiguurtje en een prachtig ingepakt cadeautje. De koffie is weg, de suikerklontjes ook, en zijn tekening ligt er nog, maar dan met een gouden stipje erop. "Hij is echt geweest," fluistert Noah met glinsterende ogen, "hij is écht geweest!"

Aan de keukentafel breekt Noah een stukje speculaas en steekt het lachend in mama's mond. "En weet je wat, mama? Ik heb hem echt gezien, met zijn lange baard en alles!" vertelt hij honderduit, tussen twee happen door. Mama zet grote ogen op en fluistert: "Wat een geluksvogel ben jij zeg." Trots pakt Noah zijn nieuwe cadeautje uit: een houten trein met glimmende wieltjes. Meteen laat hij hem tsjoeken over de tafel, langs de mandarijntjes heen die als bergjes dienen.

's Avonds staat Noah in zijn pyjama voor het raam en tuurt naar de donkere lucht boven de daken. "Dag Sinterklaas," fluistert hij, met zijn hand tegen het koude glas gedrukt. Ergens ver weg twinkelt een sterretje, en Noah is er zeker van dat het speciaal voor hem knipoogt. Mama slaat zacht haar arm om hem heen en fluistert: "Tot volgend jaar, hé ventje." Noah knikt tevreden, want zijn schoentje was perfect, en zijn hart is helemaal warm van binnen.