Een boek over een onvergetelijke dag bij oma en opa

Al vanuit de auto ruikt Louise het: iets warms, iets zoets, iets wat alleen bij oma ruikt. Zodra de voordeur opengaat, duikt oma naar voren en sluit Louise in haar armen, zo stevig dat Louise even piept van blijdschap. "Mijn lieve schat," fluistert oma, "ik heb je al de hele week gemist." Louise pakt oma hand en loopt meteen naar de keuken, want daar wacht altijd haar lievelingsplekje: het rode opstapkrukje naast het aanrecht.

Op het aanrecht staat hij al klaar: de koekjestrommel met de rode rozen erop, precies waar hij altijd staat. oma tilt het deksel op en houdt de trommel naar Louise. "Eerst een koekje, dat is de regel," zegt oma met een knipoog. Louise kiest het grootste koekje, bijt erin en krijgt kruimels op haar neus, wat oma zo hard laat lachen dat haar schouders op en neer gaan. "Elke keer weer," grinnikt oma, en Louise lacht mee omdat oma lach aanstekelijk is.

"oma, gaan we vandaag koekjes bakken?" vraagt Louise, nog voor ze het laatste stukje heeft doorgeslikt. oma ogen lichten op. "Dat is precies wat ik ook wilde!" Ze trekt de keukenkast open en begint bloem, boter en suiker op het aanrecht te zetten, terwijl Louise al het gele schortje pakt en het achter haar rug probeert vast te knopen. "Wacht" lacht oma, en ze maakt een mooie strik. Samen willen ze de mooiste koekjes van de hele straat bakken, en Louise voelt haar hart al kloppen van opwinding.

Louise mag de boter en de suiker door elkaar roeren, en ze roert zo enthousiast dat de kom bijna van het aanrecht glijdt. oma houdt de kom stevig vast en zegt: "Zachtjes, lief, koekjes bakken is als een verhaal vertellen: je haast je niet." Louise perst haar lippen op elkaar en roert langzamer, en het mengsel wordt romig en ruikt al heerlijk. Dan komen de uitstekers op tafel: een ster, een hartje, een maan en een klein konijntje, allemaal glanzend zilver.

Het deeg is klaar, en Louise wil net het hartje uitsteken, maar Oma kijkt in de koelkast en fronst haar wenkbrauwen. "O nee," zegt Oma zacht, "de vanille is op." Louise laat het uitsteekvormpje zakken en kijkt oma bezorgd aan. "Maar dan smaken de koekjes toch niet goed?" Zonder vanille zijn de koekjes niet de echte koekjes van oma, en dat voelt voor Louise als een heel groot probleem.

Oma gaat rechtop staan, legt haar handen op haar heupen en denkt heel even na. "Vroeger," zegt oma rustig, "als mijn mama geen vanille had, deden we een lepeltje honing en een snufje kaneel. Dan roken de koekjes naar de winter." Louise knijpt haar ogen een beetje dicht. "Naar de winter?" "Warm en lekker," legt oma uit, "probeer maar." Louise pakt de pot honing en houdt hem omhoog. "Ik doe het erin, oma, ik kan het!"

Met honing en kaneel door het deeg schuiven de koekjes de oven in, en nu is het wachten. Oma droogt haar handen af aan haar schort en neemt Louise bij de hand. "Kom, terwijl de koekjes bakken vertel ik je een verhaal." Ze lopen naar de grote bank in de woonkamer, en Louise kruipt meteen tegen oma aan, met haar hoofd op oma zachte schouder.

"Weet je," begint oma, en haar stem wordt laag en gezellig, "jouw mama was precies zo oud als jij toen ze haar eerste koekje uitbakte." Louise schiet overeind. "Mama?" "Ze stak het konijntje scheef in het deeg en zei: 'oma, dit is een dansend konijn!'" oma lacht zacht bij de herinnering. Louise stelt vragen, de ene na de andere: "Wat deed mama nog meer? Was ze ook zo dapper? Maakte ze ook rommel?" En oma vertelt en vertelt, want verhalen vertellen is het mooiste wat oma kan.

Dan klinkt er een zacht gepiep uit de keuken: de oven zegt dat hij klaar is. Louise springt van de bank en holt op haar sokken naar de keuken, met oma vlak achter haar aan. Op het aanrecht liggen de koekjes af te koelen op een rooster: sterren, hartjes, maantjes en één scheef dansend konijntje. Louise houdt haar adem in. "Ze zijn prachtig, oma." "Ze zijn van ons samen," zegt oma, en legt haar arm om Louise heen.

Louise schikt de koekjes voorzichtig in de koekjestrommel, één voor één, de ster bovenop. Net als het deksel dichtgaat, klinkt er een bel aan de voordeur. Mama is er. Louise rent naar de deur, maar halverwege draait ze zich om en rent terug naar oma voor een knuffel zo stevig dat oma zachtjes 'oef' zegt. "Tot de volgende keer," fluistert Louise. "Tot de volgende keer, mijn lieve schat," fluistert oma terug.

In de auto houdt Louise de koekjestrommel op haar schoot, met twee handen, heel voorzichtig. Ze denkt aan het scheve dansende konijntje, aan oma's lach en aan het verhaal over mama. Buiten glijden de straten voorbij, maar Louise zit al half in de volgende keer: wanneer gaan ze weer koekjes bakken, en welk verhaal vertelt oma dan?