Een Sinterklaasboek voor twee: samen het feest redden

Buiten valt de eerste sneeuw en binnen dansen Lucie en Remi door de woonkamer. "Nog vier nachtjes, Remi!" juicht Lucie terwijl ze op haar tenen wipt. Remi klapt in zijn handjes en zingt luidkeels: "Sinterklaas kapoentje!" Samen buigen ze zich over een grote tekening, want vandaag maken ze het allermooiste verlanglijstje voor de Sint en zijn paard. "We moeten het perfect maken," fluistert Lucie, "anders vergeet hij misschien iets."

Met haar tong tussen haar lippen tekent Lucie een glimmende fiets, en Remi kleurt er wolkjes bij die op popcorn lijken. "Kijk, een wortel voor het paard!" roept Remi trots, terwijl hij het rode kleurpotlood laat vallen. Lucie giechelt: "Remi, wortels zijn oranje, gekkie." Ze pakt het rode kleurpotlood weer op en schrijft er in wiebelletters bovenaan: Voor de liefste Sint. Buiten tikt de wind zachtjes tegen het raam, alsof hij mee wil kijken.

De volgende dag trekken Lucie en Remi de deur uit voor een korte wandeling door de straat. Overal dwarrelen papiertjes door de lucht, alsof er een sneeuwstorm van tekeningen is losgebroken. "Wat is dat allemaal?" vraagt Remi met grote ogen. Lucie vangt er eentje uit de lucht en leest hardop: "Lieve Sint, ik wil graag een pop." Haar hart bonst, want dit is een verlanglijstje van iemand anders uit de buurt!

Achter een lantaarnpaal zit een Piet op zijn knieën, met zijn muts scheef en zijn ogen vol tranen. "Oei oei oei," snikt hij, "een windvlaag heeft alle verlanglijstjes van de hele buurt meegepikt!" Lucie knielt naast hem en legt een hand op zijn schouder. "Niet huilen, Piet, wij helpen je," zegt ze dapper. Remi knikt heel ernstig: "Wij zijn goede vinders."

"Maar hoe weet de Sint dan wat iedereen wil?" piept Remi, en zijn onderlip trilt een beetje. Lucie denkt heel diep na, tot haar ogen plots beginnen te glimmen. "Ik weet het!" roept ze. "We maken één supergroot lijstje voor de hele straat, met tekeningen erbij!" Piet veert overeind en zijn veer wipt vrolijk op en neer. "Dat is het slimste idee dat ik vandaag hoor, kom snel!"

Terug thuis rollen Lucie en Remi een reuzengroot vel papier uit op de vloer van de woonkamer. "Jij tekent het speelgoed en ik schrijf de namen," beslist Lucie, terwijl ze het rode kleurpotlood aan Remi geeft. Remi tekent een auto, een pop, een bal, en zelfs een piepklein olifantje voor de baby van hiernaast. "En vergeet het paard niet," mompelt Lucie, tong weer tussen haar lippen. Buiten wordt de lucht al donkerder, dus ze moeten opschieten.

Net als Remi de laatste ster kleurt, klinkt er een zacht getik op het raam. Piet staat buiten te zwaaien, zijn wangen rood van de kou. "Is het klaar, hulp-Pieten?" vraagt hij door het glas. Lucie en Remi tillen samen het grote lijstje op en dragen het naar de deur, wankelend van trots. "Kijk eens, Piet, alles staat erop!"

Piet bekijkt het lijstje en zijn ogen worden zo groot als koekjes. "Fantastisch, dit is nog beter dan alle briefjes samen!" roept hij, en hij tilt Remi even van de grond van pure blijdschap. "Dankzij jullie kan het feest gewoon doorgaan." Hij drukt hen op het hart: "Ga nu snel slapen, want de Sint komt vannacht langs." Lucie en Remi knikken plechtig en zetten hun schoentjes bij de schouw.

In hun bedjes liggen Lucie en Remi klaarwakker onder hun warme dekens. "Hoor je dat?" fluistert Lucie, want boven het dak klinkt zacht getikketik van paardenhoeven. Remi trekt zijn deken tot aan zijn neus en giechelt zenuwachtig. Er ritselt iets, er kraakt iets, en dan wordt alles heel stil. Met een glimlach zo breed als de maan vallen ze eindelijk in slaap.

"Remi, wakker worden, het is 6 december!" gilt Lucie de volgende ochtend. Samen rennen ze op blote voeten naar de woonkamer, waar hun schoentjes bijna omvallen van al het lekkers. Er liggen mandarijntjes, speculaas, chocolade en precies de cadeautjes die op hun tekening stonden. Bovenop prijkt een gouden briefje: Voor mijn beste hulp-Pieten, met liefs, de Sint. Remi springt in het rond en Lucie drukt het briefje stevig tegen haar borst.

Later die dag zitten Lucie en Remi tussen hun nieuwe speelgoed, met kruimels speculaas op hun wangen. "Wij hebben Sinterklaas gered, hè Lucie?" zegt Remi zacht, terwijl hij een mandarijntje aan zijn zus geeft. Lucie knikt en kijkt naar de lege schoentjes bij de schouw. "Dankjewel, Sinterklaas," fluistert ze, "en tot volgend jaar." Buiten dwarrelt weer een sneeuwvlokje voorbij, alsof de Sint van heel ver nog even terugzwaait.