Een kinderboek over de ruimte, met jouw kind als astronaut

In de tuin stapelt Mats dozen op elkaar, hoger en hoger, tot er iets ontstaat dat bijna op een raket lijkt. "Papa, geef jij de paarse verf eens aan?" vraagt hij, met zijn tong tussen zijn lippen van de concentratie. Papa lacht en zet het potje naast hem neer. "Waar gaat deze raket naartoe, kapitein Mats?" "Naar de sterren natuurlijk," zegt Mats stellig, terwijl hij een grote paarse streep trekt.

Als de zon zakt, tekent Mats nog snel sterretjes en manen op de zijkant van zijn raket. "Kijk, papa, ik heb ook een luikje getekend, want een echte raket heeft altijd een deurtje," vertelt hij trots. Papa knikt en aait even door zijn haar. "Kom, kapitein, het is bijna bedtijd." Maar Mats blijft nog even staan kijken, want er kriebelt iets in zijn buik dat zegt dat dit geen gewone raket is.

Boven in zijn slaapkamer ligt Mats onder zijn dekbed, maar slapen lukt niet. Door het raam ziet hij hoe zijn paarse raket in de tuin zachtjes begint te glinsteren. "Dat kan toch niet," fluistert hij, terwijl hij zijn schetsboek stevig tegen zich aan drukt. Piepend zwaait het luikje van de raket open, alsof het hem roept. Mats slikt, glimlacht, en glipt zijn bed uit.

Op zijn kousen sluipt Mats de tuin in en klimt door het luikje naar binnen. De raket is vanbinnen veel groter dan hij had gedacht, met een stoeltje, knopjes en een echte gordel. "Helm op, riemen vast," mompelt hij dapper, precies zoals een echte astronaut. Hij telt af: "Drie, twee, één!" Met een zachte woesj stijgt de raket op langs het slapende huis, hoger en hoger, tot tussen de fonkelende sterren.

Zachtjes landt de raket op een planeet vol roze heuvels en turkooizen gras. Als Mats naar buiten stapt, komt een klein wezentje met glimmende ogen op hem afgewaggeld. "Welkom, Mats! Ik hoopte al dat er iemand zou komen," piept het vriendelijk. Mats kijkt om zich heen en fronst, want de kristalbloemen op de planeet zien er dof en grijs uit. "Onze sterrenlichtjes zijn allemaal uitgegaan," zucht het wezentje, "en niemand weet meer hoe ze eruitzien."

Mats haalt zijn schetsboek tevoorschijn en zijn ogen beginnen te twinkelen. "Ik kan tekenen! Als jij vertelt hoe de sterrenlichtjes eruitzagen, teken ik ze terug." Het wezentje klapt in zijn handjes en beschrijft puntige sterren, ronde bolletjes en kleine spiralen. Met vlugge streken vult Mats zijn blad, tot het papier bijna gaat gloeien. "Maar hoe krijgen we ze nu op de bloemen?" vraagt hij zich hardop af.

Net als Mats zijn tekening omhoog wil houden, waait er een plagerige sterrenstofwolk voorbij die de bladzijde uit zijn handen grist. "Oh nee, mijn tekening!" roept Mats terwijl het papier fladderend wegvliegt over een diep kratertje. Het wezentje probeert te springen, maar de krater is veel te breed. Mats voelt zijn keel dichtknijpen, want zonder de tekening blijft de planeet donker. "Dat gaan we nooit halen," fluistert het wezentje zachtjes.

Mats knijpt zijn ogen dicht en denkt heel hard na, tot hij plots rechtop springt. "Ik teken gewoon nieuwe, en heel véél tegelijk!" roept hij. Hij scheurt bladzijden uit zijn schetsboek en tekent snelle sterretjes, terwijl het wezentje ze een voor een op de bloemen legt. "Slim idee, Mats!" juicht het wezentje. Samen werken ze door tot elke kristalbloem een eigen tekening draagt.

Ineens beginnen de bloemen zachtjes te trillen en dan, floep, springt in elke tekening een echt sterrenlichtje aan. De hele planeet begint te stralen in roze, goud en zilver. Het wezentje danst rondjes om Mats heen en giechelt: "Je hebt onze lichtjes teruggebracht!" Mats lacht zo breed dat zijn wangen er pijn van doen. "Tekenen kan écht toveren," zegt hij zacht, terwijl hij zijn schetsboek stevig vasthoudt.

Bij de raket zwaait het wezentje met beide handjes. "Kom je nog eens terug, Mats?" "Beloofd," zegt Mats, en hij klimt door het luikje naar binnen. De paarse raket stijgt op, glijdt langs de sterren en daalt zachtjes neer in zijn eigen tuin. Op zijn kousen sluipt hij weer naar binnen, met zijn schetsboek tegen zijn borst gedrukt.

In zijn slaapkamer kruipt Mats onder het dekbed, zijn wangen nog warm van het avontuur. Papa steekt zijn hoofd om de deur en fluistert: "Slaap je al, kapitein?" "Bijna, papa," mompelt Mats met een geheimzinnig lachje. Op zijn nachtkastje ligt het schetsboek open, met één klein sterretje dat nog zachtjes lijkt te gloeien. Mats sluit zijn ogen en droomt alvast van zijn volgende ruimtereis.